Op maandag 12 december 2006 is Lucien Goethals, een van de coryfeeën van de Nieuwe Muziek van de 20ste eeuw, overleden. Deze Gentse componist en BRT-producer verbleef tijdens zijn jeugd in Argentinië maar keerde daarna terug naar Gent om er aan het Koninklijk Muziekconservatorium eerste prijzen voor orgel, muziekgeschiedenis, contrapunt en fuga te behalen. Norbert Rosseau motiveerde hem om met dodekafonische technieken en met de mogelijkheden van het serialisme te experimenteren. Van bij de start van het IPEM (Instituut voor Psychoakoestika en Elektronische Muziek van de Rijksuniversiteit te Gent) in 1963 tot 1987 was Lucien Goethals nauw verbonden met deze instelling. Deze betrokkenheid weerspiegelt zich ook in zijn composities. Hij verrichtte pionierswerk in het elektro-akoestische muziekgenre, waarbij elektronica en akoestische instrumenten op gelijke voet in dialoog traden. Van 1963 tot 1967 maakte hij deel uit van de werkgroep SPECTRA. Hij nam ook deel aan enkele cursussen georganiseerd in Darmstadt en Bilthoven. Daarnaast hield hij zich bezig met de vraag op welke manier de computer zich kon ontwikkelen tot compositorisch medium. Als docent muziekanalyse van het Koninklijk Conservatorium te Gent vormde hij onder meer de componisten Filip Rathé, Petra Vermote en Frank Nuyts. Hij werd meerdere malen bekroond voor zijn werk, de meest recente hiervan was de ANV-Visser Neerlandiaprijs in 1999.
De Nieuwe Reeks huldigt de componist op 21 februari 2007 met een uitvoering van zijn laatste werk al Amin Dada.