Digitale dragers

Steeds meer maken we gebruik van digitale mogelijkheden. We sturen dagelijks e-mails uit om in contact te blijven met collega’s, klanten, familie en vrienden, verslagen van vergaderingen worden via cloud computing gedeeld, we zoeken op het internet naar leuke activiteiten om het weekend in te plannen, tijdens onze tocht door Azië houden we het thuisfront op de hoogte via een blog, inkopen doen we via het internet, enz.

Ook erfgoed is meer en meer digitaal. Daarbij maken we een onderscheid tussen twee vormen. De eerste vorm is het gedigitaliseerd erfgoed, dat niet van bij zijn oorsprong digitaal was, maar wel analoog. ‘Analoge’ documenten kan je dan beschouwen als elk document dat gecreëerd werd op papier, perkament, een wasrol, grammofoonplaat,… Van gedigitaliseerd erfgoed is na het ontstaan een soort van digitale reproductie gemaakt, zoals dat gebeurt bij ingescande bladmuziek, een grammofoonplaat waarvan de inhoud op de computer wordt gezet, enz. De tweede soort is zogenaamd born digital erfgoed; erfgoed dus dat van bij zijn ontstaan digitaal is en daardoor geen analoge tegenhanger kent. Ook in het domein van de muziek kom je steeds vaker deze tweede soort erfgoed tegen. Veel toekomstig muzikaal erfgoed ontstaat vandaag de dag langs digitale weg: muziek wordt niet meer gecreëerd met de traditionele pen en papier, maar bijvoorbeeld via muzieknotatieprogramma’s voor de computer of door de synthesizer rechtstreeks op de computer aan te sluiten, musici maken een website of houden een blog bij die rapporteert over hun concertactiviteiten, muziek wordt steeds vaker enkel via het internet verspreid, aankondigingen van concerten worden verspreid via nieuwsbrieven en e-mails, fans vinden elkaar op een forum, concerten worden gedocumenteerd met de digitale camera, enz.

Digitaal erfgoed biedt heel wat voordelen tegenover zijn analoge tegenhanger, maar stellen de erfgoedwereld ook voor een aantal nieuwe problemen en uitdagingen.