Muziekliteratuur

‘Muziekliteratuur’ is een erg ruim begrip en slaat op alle vormen van literatuur en documentatie over de muziek en het muziekleven. Het meest voor de hand liggend zijn de ontelbare boeken en tijdschriftartikels die handelen over bepaalde componisten en hun werk, over musici, over het muziekleven in een bepaalde stad of regio, alle literatuur die meer vertelt over de geschiedenis van muziekverenigingen, over de evolutie van muziekgenres, enz. Tot de muziekliteratuur behoren niet alleen werken die de muziek of het muziekleven vanuit historisch, muzikaal of muziekanalytisch oogpunt beschrijven, maar eveneens de boeken die handelen over andere wetenschappelijke deeldomeinen binnen de bestudering van muziek (zowel humane als exacte wetenschappen): de akoestiek, de organologie of instrumentkunde, muziekpsychologie, -sociologie of esthetica, de uitvoeringspraktijk (denk bijvoorbeeld aan de vele methodes die geschreven zijn om een instrument te leren bespelen), enz. Dergelijke literatuur is zelden enkel en alleen louter inhoudelijk interessant – m.a.w. op het niveau van de expliciete inhoud; door de behandelde thema’s, de ‘taal’ waarin ze geschreven zijn (de gebruikte woordenschat, de gekozen formulering, de manier waarop ideeën ontwikkeld worden, enz.), de gekozen methodologie in het onderzoek,… geven ze ook op een subtieler niveau meer inzicht in de perceptie van muziek en het muziekleven. Omdat sommige werken in honderden of zelfs duizenden exemplaren in omloop gebracht zijn, zijn ze vanuit erfgoedstandpunt zeker niet allemaal even waardevol. De erfgoedwaarde van zo’n document is afhankelijk o.a. van zijn ontstaansdatum, uniciteit, representativiteit, correctheid en het ontwikkelingsstadium (kladversies of de toevoeging van correcties).